Müberra Ünal
@Muberraunal
Kitaptaki üç hikâye de oldukça güzel etkileyici.Stefan Zweıg' ı bu kadar sevmemde en temel etken her hikayesinde kendimden bir parça bulmak, hikayenin akışında gönlümce bir yere kurulmak yatıyor. Çok akıcı olan bu hikâyeleri adeta bir film izler gibi içimde tasvir edebiliyor hatta hissedebiliyor olmak bana keyif veriyor. Bu kitapta bana kalırsa Stefan Zweıg'ın artık savaşa ve kendi eliyle değiştiremeyeceği şeylere karşı içinde biriktirdiği isyanları, güçlü serzenişleri görüyor; İnsanlardan sergilemelerini umut ettiği duruşları okuyoruz.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kendimize herhangi bir çıkar sağlama beklentisi olmadan,diğer bir bireyin hayatını kolaylaştıracak birtakım davranışlarda bulunmak, ilk bakışta biyolojik âlemin genelde "zannedilen" mantığına ters gibi görünür. Genelde zannedilen diyorum, zira biyolojik evrimin sürücü gücünün "sürekli bir hayat mücadelesi ve yaşamda kalma kavgası olduğuna dair çok yaygın ama temelsiz bir inanışın toplumda yerleşmiş olduğunu görebiliyoruz. Evrimsel biyolojinin sanki "en güçlü olan hayatta kalır" sloganı üzerine kurulu olduğunu düşünen çok insan var. Bunda tabii ki evrimsel biyolojiyi öğretemiyor olmamızın da payı büyük. Halbuki doğal seçilimin en önemli kuralı, en uygun olanın seçilmesi ve üreme şansının artmasıdır. Bu en uygun ise her zaman en uzun, en renkli , en bencil, en güçlü yahut en hızlı olan değildir. Özellikle bizim gibi sosyal canlılarda, diğer bireylerle iş birliğini artıracak davranışlar uzun vadede büyük avantaj sağladıkları için kolaylıkla seçilir ve zamanla topluluk içinde hakim özellikler haline gelirler, Başkalarına iyilik yapmak da işte böyle, görünüşte "boşa masraf gibi görünen ama uzun vadede büyük avantajlar sağlayan bir dizi davranış kalıbının ortaya çıkmasını sağlamıştır.
Dişe dokunur bir sorunla karşılaşmamış, herhangi bir şeyi yeterince arzulamadan elde edebilmiş insanların bu dünyayla ilgili sağlıklı beklentiler geliştirmeleri oldukça zordur. Bu bağlamda düşünüldüğünde tüm olumsuz deneyimler, ağır travmalar yaratmadığı sürece aynı amaca hizmet eder: Hayatla başa çıkma becerisinin gelişmesi. Olumsuz deneyimler dönüştürülüp aşıldığı takdirde insanın gelişmesine ve "büyümesine" vesile olurlar. Olumsuzluk ne kadar büyükse, aşılması durumundaki tekamül de kadar büyük olacaktır. Hayatımızı berbat eden takıntı, olumsuz davranış kalıpları ve düşünce döngülerine bir de bu açıdan bakmak, kesinlikle faydalıdır.
Derman arardım derdime / Derdim bana derman imiş diyen Niyazi-i Misri, galiba bu temel gerçekliğin altını yüzlerce yıl önceden çizebilenlerdendi.
