“Yoktun, olamazdın. Bu sözleri çok önce, henüz bedenimiz bu kadar yorgun düşmemiş, henüz ruhumuz bu kadar örselenmemiş, henüz gönlümüz umutlarla doluyken söylemiştin...”
“Bana çok sarılırsa filmi anlatabilirim ona. Böyle tutması lazım ama. Ben konuşuncaya kadar. Çünkü ben artık iplere bakmak istemiyorum. O filmin içinde kalsın istiyorum ipler. Ben artık susmak istemiyorum. Çünkü insan belki hiç konuşamaz bir kere susarsa. Kuğu gibi dili dışarıda kalır,ses çıkmaz. Annem gibi sarılman lazım...”