Demir
@MuhammetSabriDemir
“Yaşayışta Sadelik,Düşüncede İhtişam.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Eskiden, her ne olursa olsun içimde bir yerlerde diri kalan bir umudum olurdu. Hislerim, inancım, ruhum, benliğim ölse bile diri kalan umudum olurdu ve ben o umuda sığınırdım. Artık sığınabileceğim bir umudum da kalmadı ve ben büsbütün bir şekilde öldüm…Ayakta oluşum, nefes alışım, yaşıyor oluşum öldüğüm hususunda inandırıcı gelmeyebilir. Fakat bazen insanlar yaşarken de ölebilirler. Hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam eden bu insanlara “yaşayan ölüler” denilir ve ben de bu yaşayan ölülerden biriyim. Artık şiirlerden haz etmiyor, şarkılar dinlemiyor, kalbimde ufacık da olsa bir aşk kıvılcımı dahi hissetmiyorum. İnsanlardan kaçıyor, tenha yerlerde bir başıma saatlerce oturup düşünmekten haz alıyorum.Ruhumun terk ettiği bir bedende, etrafımdaki insanların benim gerçekten ölü olduğumu kabulleneceği günü bekliyorum. Onlar, ölümün hareketsiz kalmak, yaşayamamak, üzerine toprak atılmak ve dünyadan soyutlanmaktan ibaret olduğunu sanan insanlar… Ufacık bir gülümsemenin bile ardında neler gizlenebileceğini düşünmeden, sırf birinin gülümsemesi için her şeyin yolunda gittiğini sanan insanlardan ibaretler.Onların tek vasfı da “insan” olmalarıydı ama insan oldukları hususunda şüphelerim vardı. Bence insana herkes denilmemeliydi. Kendi içsel meselelerimden feragat edip değinebilecek kadar tiksinti duyduğum ve kendi içsel meselelerimden daha çok önemsediğim bu mesele hakkında ne kadar konuşsam da nafile…Yirmi yıllık ömrüm boyunca, gerçek manada insan olma vasfını yerine getiren çok az insana rastladım. Öyle insanlar tanıdım ki, insanlığımdan utanç duydum. Öyle insanlar tanıdım ki, onların insan olduğu hususunda şüpheye düştüm. Benim içsel meselelerimin ana nedeninin başrolü de “insan”, insanlardır aslında.Aşk acısı mesela… Birine gönlümü kaptırıp hissetmeye bağladığım, ifade
Artık ne umut edebiliyorum ne de hayal kurabiliyorum. Bundan sonra hiçbir şeyin güzel olacağına falan inanmıyor, aksine her şeyin zamanla daha da berbat olacağını biliyorum. Hem yaşamaktan korkuyorum hem de ölmekten. Ne yaşayabiliyorum, ne de ölebiliyorum. Ne için varım, ne işe yarıyorum bilmiyorum. Dünyadaki yerimi de bir türlü bulamıyorum. Sanki diğer insanların hayatında figüran olmak için yaratılmışım gibi hissediyorum.Zaman ne çabuk geçti… Nasıl geldim küçükken hayalini kurduğum yaşlara ve neden hiçbir şey hayal ettiğim gibi değil? Meğerse annem, babam, benden yaşça büyük insanlar mutlu değilmiş. Yüzlerindeki tebessüm birer maske miymiş? Meğerse o maskenin ardında ne hüzünler, ne çaresizlikler gizliymiş. Büyümek de bu hüzünleri, çaresizlikleri gizleyebilmekmiş.Oysa çocukken ufacık bir şeyde bile ağlardım. Şimdilerde neler neler yaşıyorum da ağlayamıyorum. Gözlerim doluyor, içim yanıyor, yüreğim burkuluyor fakat ağlayamıyorum. İsterdim ki tüm bu olanlar derin bir uykunun kabusu olsun. Annemin sesine uyanayım da derin bir nefes alayım. Tüm bu yaşanılanlar bir kabus olarak kalsın. Cimcikleyip duruyorum kendimi, belki bir umut uykudayımdır diye… Uykuda değilim, tüm bu yaşanılanlar gerçek.Dünü düşünüyor, özlem duyuyorum. Yarını düşünüp kaygılanıyorum. Dün ile yarın arasında kalmış olmamdandır ki bugünü yaşayamıyorum. Ne bir dost, ne gönlünde yer edinebildiğim bir sevgili var… Yokluklar içerisinde yokluklarla savaşıp duruyorum.Arada uğradığım o bankta, ruhumun en ücra köşesine iltica ediyor, derin düşüncelere dalıyorum. Bir sigara yakmak için döndüğümde iç dünyamdan gerçek dünyaya, etrafımdaki insanları izleyip imreniyorum. El ele tutuşan sevgililer, beraber vakit geçiren aileler, şen kahkahalar atan arkadaş grupları… İmrenmeye doyamıyor, keşkelere dalıyorum. Keşkeler
incinme degil bu
Öfke degil
Ah! degil.
Ötesi... çok ötesi.
Tam bir yürek çöküntüsü
Ruhun taşa dönmesi
Aklin büyük yalnızlığı
İnsana olan inancını yitirme!