Bir yerde uzun zaman kaldığınızda, dünyanın ne kadar büyük ve uçsuz bucaksız olduğunu unutuyordunuz. O enlem ve boylamların uzunluğunu algılayamıyordunuz. Kendi içimizdeki uçsuz bucaksızlığı da algılayamadığımız gibi, diye düşündü Nora.
Eğer bir gün bu dünyayı yeniden kuracaksan, erkekleri ve kadınları yeniden yaratacaksan, bir çömlekçi çırağı gibi davranma, bu kez yeryüzüne bir kadın olarak gel Prabhu. Ya rabbi, bir kerecik de kadın ol!
Bu düşüncelerde yanlış bir şey var mı? Benimkiler farklı mı sanki? Varsa da yoksa da Tanrı'nın bize huzur içinde düşünebileceğimiz bir yer vermesi güzel bir şey. Bence dua etmenin püf noktası bu -huzur içinde olduğunuzu düşünmek, hiçbir şey istememek, hiçbir şey dilememek, sadece kendi aklımızı çözümlemek. Bu yeterli olmalı.