“İnsan bir konukevi gibidir
Her sabah yeni biri gelir
Gelen bazen bir sevinç, bir üzüntü beklenmedik
Ne kadar kalabalık olsa da kederler
Her konuğa saygıyla davran
Minnet duy kim gelirse gelsin
Çünkü her biri, gönderilmiş bir rehber sana ta öteden.”
Mevlana
Agnes büyürken ona neredeyse hiç dokunan olmuyor. Hep bunun yokluğunu hissederek büyüyor. Elinin üstünde, saçlarında, omzunda bir el, koluna değen parmaklar. İyiliğin, duygudaşlığın insanca ifade edilişi.