Göremeyecek birdaha asla gözlerim.
Doğduğum evi ki candan özlerim,
Ve suçsuzum ama yaşam boyu hüküm giydim,
Bu azabı çekeceğim.
Baykuş da çığlık atacak umutsuzlukla,
Kim bilir ormanın neresinde,
Ah, yüreğim nasıl da sızlayacak,
Çünkü buradan çıkma umudum olmayacak.
...tanrının sevgisini yitirmiş bir günahkar, yoksun bırakılmış, tükenmiş bir yaratık değil; tıpkı dışarıdakiler gibi bir insan olduğunu fark eder, duyumsar.