Atay, klasik anlatı kalıplarını kırarak postmodern bir üslup benimser; metin içinde metinler, şiirler, oyunlar, parodiler ve bilinç akışı tekniğiyle roman sınırlarını zorlar. Dilin ironik ve eleştirel kullanımı, eserin sadece edebi değil, sosyolojik ve felsefi boyutlarını da zenginleştirir. Tutunamayanlar, bir bireyin değil, bir kuşağın ve sistemin dışına itilmiş tüm yalnızların romanıdır. Her ne kadar okunması kolay olmasa da, derinlemesine okunduğunda okuyucuda iz bırakan, sorgulatan ve dönüştüren bir eser olarak Türk edebiyatının başyapıtları arasında yerini hak eder.