Ayşe
@Musaysar
56 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Zaman değil, bir sonsuz hüzün, dedim, usulca doğrularak. Yazarken, yaşarken... Bir çınlama, bir an, beşinci mevsim, on üçüncü ay, sekizinci gün. Belkide bir yetinmeme ruhu. Gizli bir geçicilik acısı. -İçimizde dışımızda bir boşluk- geçer ve yoktur. Herşey yabancıdır artık. Hem acı hem arzu, hem hayal hem hatıra. Eşyalar, ağaçlar, kuşlar, dağ başları, lambalar, ay ışığı, ırmaklar, sesler, parmaklar, çocuklar..
Gövdemizde çiçeklenen ne varsa, kalbimizde yaprak dökmektedir aynı anda. Zaman hüzündür.
Reklam
Hevesle yılgınlığı, can sıkıntısıyla öfkeyi bir tahteravalli gibi kalbimize kuran dünya...
Öyle bir can sıkıntısı ki, insana anlamsızlık duygusunu bir yaşama belirtisi olarak sevdiriyor.
Ben o gün orada öğrendim, çocukluğu olmayanın büyüklüğü de olmazmış.
Reklam