"Belki de babam başından beri haklıydı," dedi. Pencerenin önünde durmuş aşağıdaki New Orleans şehrine bakıyordu. "Bir bildiği vardı ve 'erkekler ağlamaz' saçmalığını da bunu gizlemek için kullanıyordu."Neyi gizlemek için?"Arkasında durdum, ama bu kez ona dokunmadım. Beni orada istemediğini hissetmemle Andrew ulaşılmaz olmuştu.
Bu ilgisizlik veya çekimin kaybolması değildi, başka bir şeydi.Bana dönmeden yanıt verdi. "Hiçbir şey sonsuza kadar sürmez." Bir an duraksadı, kollarını göğsünde kavuşturmuş halde pencereden bakmayı sürdürüyordu. "Bir duyguya kapılıp onun kölesi olmaktansa, o duygudan uzak durmak daha iyidir. Zaten hiçbir şey sonsuza dek sürmeyeceği için, bir zamanlar iyi olan her şey sonunda acı verir."
Sayfa 336 - Andrew parrish