Bedeni ilk ne zaman kendi maceralarının peşine düşmüştü? Kar Adamı düşünüyor; bedeni eski yoldaşlarından, zihin ile ruhtan kurtulmuştu önce... Eskiden bu ikisi onu sadece pis bir araç, onların dramlarını oynayan bir kukla veya onları yoldan çıkaran kötü bir arkadaş olarak görürlerdi. Bedeni ruhundan sürekli azar ve şikâyet işitmekten, ne zaman dişlerini leziz bir şeye ya da parmaklarını hoş bir şeye geçirse zihninin kaygıyla entelektüelce laflar ederek ağlarını örmesinden bıkmış olmalıydı. Sonunda diğer ikisini geride bir yerlerde, rutubetli bir sığınakta veya boğucu bir konferans salonunda bırakmıştı; striptiz kulüplerine takılmaya başlamış. kültüre de boşvermişti: Müziğe, resme, şiire, tiyatroya. Bedenine göre bütün bunlar süblimasyondu; sadece süblimasyondu. Neden doğrudan sonuca gitmesindi ki?
Ama bedenin de kendi kültürel formları vardı. Kendi sanatı vardı. Onun tragedyaları idamlar, romantizmiyse pornografiydi.