Ölüm, ne zengin tanır, ne fakir.
Ne dost bilir, ne düşman.
Ne sultan, ne de bey...
Gözünde herkes eşit, herkes bir.
Kara toprak aynı iştiyakla dilenciyi de, sultanı da yutar.
Aynı özlemle kucaklar, aynı hasretle sarar.
Allah, koruyalım diye bizleri Müslüman yarattı. Can verdi, güç verdi. Akıl, iz'an verdi. Bu hasletleri kullanmadan Allah korusun demek, Allah'ın nimetlerine sırt çevirmektir.
Kaderin hiçbir suçu yok. Ama adettir, insanlar kendi hatalarından doğan mesuliyet yükünü atmak için çırpınırken birden kaderi hatırlar. Ve bütün vebali vururlar kaderin sırtına. Nasılsa kendini müdafaa etmiyor. Yükle gitsin!