Insanların ruhunu öldürüyorlar anne"
demişti Maksim Gorki:
"işte asıl cinayet bu
Utanılacak bir cinayet..."
Insanlar gün içinde kabalıkları, kalabalıklarıyla ne kadar da incitiyorlar değil mi ruhumuzu?
Kalbimizi nasıl da kırabiliyorlar.
Oysa Platon şu nasihatte bulunur:
"Nazik olun.Çünkü karşılaştığınız herkes farkında olmadığınız zorluklarla boğuşuyor.
Dikkat ediyor muyuz buna?
Anlamaya çalışıyor muyuz insanları yargılamadan önce ?
Unutuyor muyuz yoksa herkesin bir kalbi olduğunu?
Pessoa'dan bir alıntı yapayım yeri gelmişken:
"Kimseyle alay etme.
Kimseyi küçük görme.
Kalbinin en ücra köşesinde bile yapma bunu.Insan yaşamı alaya alınmayacak kadar hüzünlü ve ciddidir"
Çoğu zaman unutsak da gerçek bu..
Ressam Van Gogh geçirdiği bir kriz sonrası kendisine sıktığı bir kurşunla yaralanıp evine geldiğinde şu sözü sayıklayıp hayata veda etmişti:
"Hüzün sonsuza dek sürecek.."
Sürmesin, sürdürmeyelim
insanları incitmeyelim.