Rəhman Mustafazadə
@Mustafazadehhh
Kendimi bazen bir sigara dumanında, bazen bir kitabın satır aralarında ararım. Hayatla arama hep birkaç adım mesafe koyarım – ne fazla yakın, ne tamamen uzak. Felsefeyi bir ilgi alanı değil, adeta bir soluk gibi içime çekerim.
Şu anda okuduğu kitap
İnsanlar geçip gidiyor. Kimi koşuyor, kimi gülüyor, kimi öfkeli. Hepsi bir yere yetişmeye çalışıyor. Nereye? Niye? Bilmiyorum. Belki onlar da bilmiyor. Belki sadece hareket etmek, bir şeyler yapıyormuş gibi hissetmek için koşturuyorlar. Sonuçta hepsi aynı yere varacak: Hiçliğe.
yirmi bir bir kanserdir damarlarımda çoğalan
kemiklerim kendi cenazesini braille alfabesiyle yazıyor
zaman değil bu, bir akbabanın kursağında çürüyen hafıza
çocukluğumun fotoğrafları siyah beyaz kusmuk
doğum günüm dediğin: bir mantarın altında
zehirli şapkadan sızan sıvıyla beslenen
gözlerim iki çukur, içinde örümcekler cenaze töreni düzenliyor
nefes almak bile ihanet şimdi, oksijen bir yalan
"kutla" diyorlar, "bu gece ölümün bile utancı var"
oysa ben
küllerinden doğmayan bir feniksim
kalbimde çivilenmiş bir baykuşun gölgesi
ve dilimde tuz yerine
ezelî bir kan tadı
Şimdi şehrin merkezindeyim,
Kayboldum kalabalıkta
Ama kimse fark etmiyor ki
Zaten hep kayıptım...
İyi mi bu halim...
Sahi, kim karar verir buna?
Ben mi, yoksa içimde bir yerlerde hâlâ direnen o çocuk mu?
Belki de iyiyimdir...
Çünkü hâlâ soruyorum:
İyi mi bu halim?..