Rəhman Mustafazadə
@Mustafazadehhh
Kendimi bazen bir sigara dumanında, bazen bir kitabın satır aralarında ararım. Hayatla arama hep birkaç adım mesafe koyarım – ne fazla yakın, ne tamamen uzak. Felsefeyi bir ilgi alanı değil, adeta bir soluk gibi içime çekerim.
Şu anda okuduğu kitap
Çiçekler aldım sana lale pazarından,
Beğenir misin bilmem, sessizce sundum.
Kokusu sinmiş eski baharlardan,
Solmaz mı dersin, ellerimde tunç mum?
Rüzgârda titrer narin yaprakları,
Gözlerin değse yeşerir yeniden.
Zaman soldursa da anıları,
Ellerin dokunsa, döner bahardan.
Reklam
Biz ki
karanfil yağmurlarında ıslanacağımıza söz vermiştik,
şimdi paslı çivileri sayıyoruz
ceplerimizde.
Burası
haritasız bir ülke,
her sabah
aynı duvarın önünde buluyoruz kendimizi
ve duvar
her sabah
bir karış daha yükseliyor.
Oysa
güvercinler
kanatlarını kırmadan uçabilmeliydi
buğday taneleriyle dolu meydanlarda...
Biz ki
birbirimizin yarasını sarmak için doğmuştuk,
şimdi
kanayan yerlerimizi
sessizce
tuz basıyoruz.
“Elinden gelen eğlenceyi yarına bırakma.”
Eğer arzumu yerine getirmeyi erteleyemiyorsam (ve yalnızca elde edebildiğim şeye arzulamaya şartlanmışsam), hiçbir çatışmaya girmem, hiçbir şüpheye kapılmam; hiçbir karar vermeye ihtiyaç duymam; asla kendimle baş başa kalmam, çünkü her zaman meşgulüm; ya çalışırım, ya da eğlenirim.
Kendim gibi kendimi anlamaya ihtiyaç duymam, çünkü sürekli olarak kendimi tüketime sürüklemişimdir.
Arzulardan ve doyumlardan oluşan bir sistemim; arzularımı yerine getirebilmek için çalışmak zorundayım.
İşte bu arzular ekonomik mekanizma tarafından sürekli olarak tetiklenir ve yönlendirilir.
Ninni, ninni, kara ninni,
*Her nefes alışım bir küfür şimdi.*
*Yaşamak dediğin iğrenç bir tiyatro,*
Perde indi, seyirci yok, oyuncu benim.
Galiba, uykunun beni terk ettiği gecelerdi en çok kendime rastladığım; düşünceler uykusuzlukla çoğalırdı o saatlerde
Reklam