Rəhman Mustafazadə
@Mustafazadehhh
Kendimi bazen bir sigara dumanında, bazen bir kitabın satır aralarında ararım. Hayatla arama hep birkaç adım mesafe koyarım – ne fazla yakın, ne tamamen uzak. Felsefeyi bir ilgi alanı değil, adeta bir soluk gibi içime çekerim.
Şu anda okuduğu kitap
bir yangın var bozkırın ortasında
küllerinde kaybolmuş sevdalar
sana baktım gözlerinde gece yarısı
bir şehir yıkıldı yalnızlığımda
oysa ne güzel başlardı aşk
sabahları ince belli çay bardaklarında
şimdi sigara izmaritleri gibi
tükendi bütün yarınlar
sen gideli
rüzgar tersine esiyor bakı'da
Kız kulesi yalnızlığımı fısıldıyor
bir kadın gölgesi sürünüyor
Şehir sarayı'nın duvarlarında
ben ki
delicesine sevmiştim bu şehri
şimdi bir yabancı gibi
sokaklarında kayboluyorum
Dinle İbrahim benim bu sözlerimi dinle,
Bu kadar zalim mi olmalıydı hayat?
Gör İbrahim, mutluluk gör,
Bir an olsun gül, sonra yine unut.
Toprak bile şahit bu sessiz çığlığa,
Gökler duysun, taşsın artık bu sızı.
Bir avuç huzur kaldı mı dünyada?
Al İbrahim, alsın seni bu şiir.
Yüreğime düşen her söz bir kor,
İbrahim, sen de bilirsin bu acıyı.
Zaman geçse de yaralar kapanmaz,
Dinle, bu şarkı bizim son ağıtımız.
Bir gece yarısı vakti,
Saat tik-taklarını yutmuş,
Sessizliğin karnında
Kendi sonumu bekliyorum.
Duvarda asılı
Çerçevesiz bir ayna
Görüntüm bile
İğreniyor benden.
Düşünüyorum da:
Belki de hiç var olmamalıydım,
Bir sigara dumanı gibi
Dağılıp gitmeliydim havada.
Dışarda yağmur yağıyor,
İçerde ben
Bir ceset gibi
Kendi kokuma katlanıyorum.
Sənə dastan yazan şair yox, qəlbim idi
Sənsiz hər bəndini könlüm viran eləmişdi.
Can içində can oldunsa, bir ömrə dəyər,
Lakin bu eşq də səni bir az insan eləmişdi.
Yar deyib gəldinsə, yara saldın gizlicə,
Səni sevən könlümü eşqə üryan eləmişdin.
