Mehtap Öztürk
@MusveddeKagidi
2 Haziran
257 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Hayattaysak, bu kadar çok çatışma yaşıyorsak, nefes almaya devam etmek için çabalıyorsak, bu sıkıcı tekdüzeliği sesimizi çıkarmadan kabulleniyorsak, işte tüm bunların hepsini sevgiyi tanımak için yapıyorduk.
Sayfa 26
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, bir çiçek büyütürdüm, bir omuz ısıtırdım, dokunurdum. Ben eriyene dek, o eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, dokunurdum. Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok.
Sayfa 314
Peki insan başkasının acısını görünce nasıl şekil alır? Başkasının acısı bizim neremizde durur?
Sayfa 44
Yalnızlık senin nefsinin çamurundan yetişmiş bir ağaçtır. Yalnızlık ömrünün yegâne sermayesidir. Yalnızlık biricik başarındır. Sarıl battaniyene. Kapan kütüphanene. Al eline yeni bir kitap daha. Ve oku: “Ah yalnızlık! Kemik gibi. Ne yana dönsen batar!”
Sayfa 40
Pilli trenler bile gidiyor, yürüyen bebekler yapmışlar Salih. Bir ben buradayım böyle, kıpırtısız.
Sayfa 131