Ebeveyn olarak güç kullanmaya karar verdiğimizde çocukların istediğimizi yapmalarını sağlayıp bu savaşı kazanabiliriz. Fakat böylece farklılıklarla başa çıkmak için şiddetin bir yol olarak kullanılmasını destekleyen sosyal normu da yeniden üretmiş olmaz mıyız?
Kültürümüz bizi ödüle aç bir şekilde yetiştirdi. Bizi öğrenmeye teşvik etmek için dışsal araçlar kullanan okullara gittik, cici oğlanlar ve kızlar olduğumuz için ödüllendirildiğimiz evlerde büyüdük ve bize bakanlar tarafından böyle olmadığımıza karar verildiğinde de cezalandırıldık. Bu nedenle yetişkinler olarak kendimizi, hayatın ödül için iş yapmaktan ibaret olduğuna inandırmamız kolaydır. Bir gülümseme görmeye, sırtımızın sıvazlanmasına ve insanların bizim "iyi biri", "iyi ana baba", "iyi vatandaş", "iyi çalışan", "iyi arkadaş" vesaire olduğumuzu söylemelerine bağımlı haldeyiz. İnsanlara kendimizi sevdirmek için bir şeyler yapıyoruz ve bizi sevmemelerine ya da cezalandırmalarına yol açabilecek her şeyden kaçınıyoruz.