Nazan… Ona bazen saflığı ve kararsızlığı yüzünden çok kızdım, bazen de içine düştüğü o çaresizlikte ona sadece acıdım. Toplumun ve ailenin baskısı altında bir kadının nasıl yavaş yavaş solduğunu görmek gerçekten içimi sızlattı. Nazan’a ne kadar acıdıysam bir o kadar da Haldun’a acıdım. Bir yanda türlü oyunlarla kapı dışarı edilmiş bir kadın bir yanda da her şeyden habersiz küçük bir çocuk…
Nazan’ın kaynanası Hacer ise beni en çok öfkelendiren kişi oldu. Ona o kadar çok nefret duydum ki anlatamam. Ama asıl ürkütücü olan şey şu ne yazık ki bugün bile çevremizde Nazan’ların hayatını zorlaştıran, onları sürekli ezen pek çok “Hacer” tipi insan var. Mazhar’ın ise başlarda Nazan’a iyi davranırken zamanla annesinin etkisiyle değişmesi ve karısından giderek uzaklaşması da Nazan’a karşı içimdeki acıyı daha da büyüttü.
Neriman karakteri ise benim için kitabın en büyük sürpriziydi. Onu ilk başlarda kötü olacak gibi hissetmiştim ama hiç beklemediğim anlarda durumlar karşısında gösterdiği duruşlar beni şaşırttı ve zamanla ona alıştım.
Orhan Kemal ustalığını konuşturmuş. “El kızı” olmanın ağırlığını ve aile içindeki o sessiz ama derin savaşları çok çarpıcı bir şekilde anlatmış. Okurken hem düşündüm hem de yer yer gerçekten öfkelendim. Ve kitap kapağındaki yüzüğün hikayesi hafızama kazındı. Kapağı her gördüğümde bu hikaye kafamda canlanacak.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hermann Hesse’nin kaleme aldığı Siddhartha, insanın kendi “Ben”ini bulma yolculuğunu derin bir şekilde işliyor. Siddhartha, bu arayış uğruna yollara düşer; gittiği her yerde, karşılaştığı her insanda yeni bir öğreti keşfeder. Ancak ne bir bilginden ne bir öğretmenden ne de dış dünyadan tam anlamıyla tatmin edici bir cevap alabilir. Yine de her deneyim, onun içsel yolculuğuna bir tuğla daha ekler. En sonunda ise en büyük bilgeliği, akıp giden bir ırmaktan öğrenir. Siddhartha, yaşamını öğrenmeye ve anlamaya adayan, derinlikli bir karakterdir.
1946 Nobel Edebiyat Ödülü’ne layık görülen bu eseri büyük bir keyifle okudum. Sayfaları çevirdikçe, ben de kendi iç yolculuğumda bir adım daha attığımı hissettim. Sizlere de ilham dolu bir okuma deneyimi dilerim.
İnce Memed serisinin ilk kitabıdır. Yaşar Kemal bu seriyi tam 32 yılda tamamlamıştır. Anadolu insanının ruh halini, sömürüye baş kaldırışı, yıllardır süregelen düzene karşı bıkmışlığı ve bunun son bulması için gösterilen çabayı anlatır.
İnce Memed’in köyündeki bu adaletsizliğe karşı çocuk yaşta büyümek zorunda kalışını anlatır. Kitapta öyle güzel tasvirler yer almaktadır ki okurken yeri gelecek İnce Memed’le eşkiya olup dağlarda gezecek yeri gelecek acımasız Abdi ağanın zulmünden nasibinizi alacaksınız. Çukurova sıcağı yüzünüzü yakacak Toroslarda karış karış gezecek bitmek bilmeyen yağmurlarında ıslanıp, yağmur sonrası çamurlarda kirleneceksiniz. Zulme zulümle değil nefretle değil, kötülükle değil, zulme iyilikle, barışla karşılık verdiğinizde son bulacağını göreceksiniz.
“Dünyanın bütün kötülüklerine baş kaldır. Bazen senin iyiliğin başkasının kötülüğüne de olabilir. Kendi iyiliğine de baş kaldır.”
