Kitap okumak, şiir yazmak, resim yapmak, ... Sadece boşluğa bakmak, anlamsızca,bomboş... Kendini bu güzelliklerden yoksun bırakmak,... Yalnızlığa ve karanlığa bürünüp dipsiz bir kuyuya düşmek....
İnsan birini yitirdiği zaman önce inkar dönemini yaşar. Olamaz, bu bana olamaz , der. Sonra öfke gelir. O insana çok ama çok kızarsın. Öfken küllenince , sona eren ilişkinin yasını tutarsın. Bunu da en son evre olan kabullenme izler. Olayı kabullenince huzura kavuşursun; yaşamın normal temposuna döner ve bu deneyimin ışığında yeni arkadaşlıklara yönelebilme gücünü kendinde bulursun. Eskiden olduğu gibi,hayata gülerek bakabilir, yeni beklentiler içine girersin.