"Gamzesi varmış."
Kırık bir mırıltı,duman eşliğinde dudaklarımdan döküldü.Gamzesi varmış.Zihnime kazıdığım en güzel an olabilirdi.
O adam bana hiç gülmemişti.
Ağzından çıkan her bir kelime beton görevi görüyordu. Laflarının altında ezileceğimi sandım fakat yine de ifademi düz tutmaya çalıştım."Soytarı gibi davranmayı bırak". Sürekli olarak kafamı dağıtmaya, zihnimi korkutucu gerçeklerden uzak tutmaya, her dakika ağlamamak için kendimi güldürmeye çalışırken saçmaladığımın farkındaydım ama tam olarak bunu yapmam gerekiyordu. Diğer türlü nasıl yaşayacaktım? Bana sormuşlar mıydı kaldırabiliyor musun diye?