Mislina
@Myradelis
"Luctor et emergo!"
Rüyanın kıyısında, uykunun reddinde.
745 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hikâyelerin Büyüsü
Bazı kitaplar sarsar, bazıları düşündürür, bazıları ise insana hikâye anlatmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu yeniden hatırlatır.
Bazen iyi bir romanın en büyük başarısı yeni şeyler öğretmek değil, çocukken hikâye dinlerken duyduğumuz o saf heyecanı geri getirmektir. Yuan Huan'ın Kulübesi benim için tam da böyle bir kitaptı, okuru edebiyata, hayal gücüne ve anlatının büyüsüne yeniden inandıran bir eser.
Kitabı okurken yalnızca İlhami'nin hikâyelerine tanıklık etmedim, her bölümde kendimi o kulübenin içinde, bir sonraki hikâyeyi merakla bekleyen bir dinleyici gibi hissettim.
Kitabın son sayfasını kapattığımda yüzümde bir gülümseme vardı. Ama aynı zamanda kulübeden çıkıp kapısını arkamdan kapatmak istemedim. Çünkü içeride anlatılmayı bekleyen daha nice hikâye varmış hissi, kitabın son sayfasından sonra bile benimle kaldı. İşte bir kitabın okurunda böyle bir his bırakabilmesi, onun gerçek başarısıdır.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Büyük Defter Kanıt Üçüncü Yalan
Puan vermedi·344 syf.··
Beğendi
·2026 18. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 18 Mayıs 2026 00:17
Savaş insanı bir anda değiştirmiyor. Ama hayatta kalmak için insanın içinden eksilttikleri, bir süre sonra onu bambaşka birine dönüştürüyor. Büyük Defter benim için uzun zamandır okuduğum en etkileyici başlangıçlardan birine sahipti. Özellikle ilk bölümlerde savaşın çocuk ruhunda bıraktığı kırıkları öyle sade ama güçlü anlatıyor ki insan kitabın içine sessizce çekiliyor. Büyük Defter yalnızca yaşananları kaydeden bir defter değil, bazen insanın katlanabildiği gerçeği yazdığı bir sığınak gibi hissettiriyor.
Ama sonlara doğru gerçek ile hayal birbirine karıştıkça, ilk bölümlerde hissettiğim o güçlü etki yavaş yavaş uzaklaştı. Sanki karakterlerle birlikte okurun da gerçeklikle bağı bulanıklaşıyor. Geriye ise duygularını tamamen kaybetmeden hayatta kalmaya çalışan kırılmış insanlar kalıyor.
Okumak nefes almaktır
Puan vermedi·128 syf.··
Beğendi
·2026 17. kitabı
·24 saatte okudu
·Okunma: 10 Mayıs 2026 22:57
Kitabın tasarımı ve fikri gerçekten oldukça özenli düşünülmüş. Özellikle kitap sevgisini ve okumanın insan üzerindeki etkisini modern çağın gerçekleriyle birlikte ele alma biçimini başarılı buldum. Dijital dünyaya ayak uydurmanın kaçınılmaz olduğu bir dönemde, kitapların hâlâ neden vazgeçilmez olduğunu hatırlatması açısından değerli bir çalışma.
*Edebiyatın insana kattığı en önemli şeylerden biri empati kurabilme gücü. Okurken karakterlerle bağ kuruyor, onların duygularını ve iç çatışmalarını hissedebiliyoruz. Bir karakterin iç dünyasında zaman geçirmek, olaylara farklı açılardan bakabilmek ve uzun süre bir düşüncenin içinde kalabilmek…*
Kitapta da vurgulandığı gibi, bugün en çok kaybetmeye başladığımız şeylerden biri belki de bu derin dikkat. Uzun süreli okumalar ise günümüzün hızlı tüketim alışkanlıklarının aksine daha fazla dikkat, sabır ve odaklanma gerektiriyor. Bu da hem hafızayı güçlendiriyor hem de düşünme biçimimizi derinleştiriyor.
Belki içerik olarak bende çok derin izler bırakmadı ama yine de verdiği mesaj, kitapların insan ruhu ve düşünce dünyası üzerindeki etkisini yeniden hatırlatması bakımından kıymetliydi. Özellikle kitapların sadece bilgi değil; düşünme, hissetme ve anlamlandırma biçimimizi geliştiren bir alan olduğunu vurgulaması açısından güzel bir okuma deneyimiydi.
"Çoğu İnsan İyidir."
Bu kitap, başından itibaren insan doğasına dair yerleşmiş bir düşüncenin etrafında dolaşıyor.
*İnsan gerçekten kötü mü?*
Rutger Bregman, tarihten, psikolojiden ve sosyolojiden aldığı örneklerle bu soruya doğrudan cevap vermek yerine, onu parçalara ayırıyor.
Yaşanmış olaylar, deneyler ve çarpıcı vakalar üzerinden ilerlerken, aslında tek bir noktaya götürüyor.
*İnsan çoğu zaman kötü olduğu için değil,içinde bulunduğu koşullar, korkular ve yönlendirmeler nedeniyle o şekilde davranabiliyor.*
Kitap yer yer felsefi bir sorgulamayla başlıyor,sosyolojik bir bakışla genişliyor,psikolojik çözümlemelerle derinleşiyor.
Bu yönüyle tek katmanlı değil, aksine insanı farklı açılardan anlamaya çalışan bir metin.
Her bölüm aynı etkiyi bırakmasa da,
genel olarak akıcı, bilgi veren ama sıkmayan bir anlatımı var.
Okurken sadece olayları değil, o olayların ardındaki insanı düşünmeye başlıyorsun.
*İnsanı anlamak, belki de onu yargılamaktan vazgeçmekle başlıyor.*
Bu kitabı okurken en çok yazarın diline kapıldım. Kelimeler öyle yerli yerinde ve akışkan ki, anlatım hiç yormadan ilerliyor. İlk bakışta sakin görünen yapı, aslında derin bir iç dünyayı taşıyor. Hikâyenin ağırlığı olaylarda değil, karakterlerin içsel yolculuğunda.
Metin yer yer psikolojik derinliğin ötesine geçip felsefi bir sorgulama alanı açıyor. Özellikle karakterlerin kendi iç sesleriyle kurduğu diyaloglar, okuru da düşünmeye davet ediyor. Bu yüzden kitap sadece anlatmıyor , hissettiriyor ve sorgulatıyor.
Sakinliğiyle dikkat çeken ama içinde yoğun bir anlam barındıran, okuduktan sonra da zihinde kalmaya devam eden bir eser.
