Dünyanın bütün nimetleri elinde bile olsa, onları tadabilecek bir ruh gerekir. Çünkü bizi mutlu eden; bir şeyin sahibi olmak değil, tadına varabilmektir.Montaigne
Bir Şaman öğretisi şöyle der;
"Doğada hiçbir şey kendisi için yaşamaz. Nehirler kendi suyunu içemez. Ağaçlar kendi meyvelerini yiyemez. Güneş kendisi için ısıtmaz. Ay kendisi için parlamaz. Çiçek- ler kendileri için kokmaz. Bulutlar kendi yağmurlarından ıslanmaz. Rüzgâr kendisi için esmez. Doğanın anayasasında ilk madde şudur: Her şey birbiri için yaşar! Birbiri için yaşamak, doğanın kanunudur. Eski çağlarda yürürlükte olan bir anlayıştı bu. Bütünlüğü anlatırdı, özü iki cümleydi: "Ben, biz olduğumuz zaman ben olurum. Ben, ben olduğum için sen, sensin."