.........
Fakat daha ötesi yok ki bunun; çünkü hepimizin kaderidir bu. Kemmerich ayağını on santimetre sağa alsaydı; Haie beş santim daha eğilseydi....
Yavaş sesle yalvarıyor: «Söyle bana, söylemelisin. Biliyorum, beni böylelikle teselli etmek istiyorsun. Ama görmüyor musun, doğruyu söylesen bu derece acı çektirmezsin bana! Bilsem dayanırım. Doğruyu söyle, çok korkunç bile olsa söyle! Daha kötü ihtimaller düşünmemden iyidir bu.»
Korkunç bir yabancılık duygusu, ansızın yükseliyor içimde. Eskiyi bulamam kayıp, ben dışındayım buranın. Yalvarsam da, çırpınsam da hiçbir şeyin kıpırdadığı bile yok; soğuk, üzgün, bir mahkum gibi oturuyorurum işte. Eski günler yüz çevirmiş benden. Bir yandan da korkuyorum, o günlerin üzerine bu kadar çok düştüğüm için korkuyorum; onlar geri geliderse neler olacağını bilmiyorum çünkü.