En büyük gücümüz,ilerdeki daha parlak günleri hayal edebilmemiz değil,mutluluğumuzu azaltan tüm başıboş karanlık düşünce ve duyguları -her an için-kolaylıkla kovabilme gücüyle donanmış olmamızdır.
-sonucta paranın icadına kadar gider bu boya işi ki para denilen illet ilk renkti insana bulaştirilan.'hayatiniz kolaylaşacak!'diye kandırılıp boyanmışti bizden öncekiler.Biz,yani sonrakiler o boya küpünün içinde doğduk ve hayatımızı zorlaştirmaktan başka hiçbir işimize de yaramadi para.Cinayetler işlendi onun için,kavgalar yapıldi kagit parçalarina yenilip...Öyle saçma saman seyler değer kazandi ki yalnız olsaniz çöpe atardınız altini inciyi,pirlantayi gümüşü de sirf birileri'Para eder!'dedi diye aldık onu avuca ele,sardık sarmaladik sineye...Şayet böyle boyanmasaydi kafalar işe yaramayacakti o pullar paralar.Ve herkesin az ya da çok mutlaka bir emeği vardir da herkesin parasi yoktur ağalar.Ormanda para geçmez mesela;herkes emeğinin karşiliğini yer,emeğiyle var olur bütün canlilar.Hiç bir noksana rastlayamazssiniz ormanda bu yüzden.İnsansa kusurdur baştan sonra;peki nedendir bu acaba?