"Bir kez uçuşun tadını aldığınızda, yeryüzünde yürürken gözleriniz hep gökyüzüne çevrilir; çünkü orada bulundunuz ve her zaman oraya dönmek istersiniz." — Leonardo da Vinci
Bazen öyle anlar oluyor ki, insan anlatmak istediklerini kelimelere sığdıramıyor, hatta kendi sesinden bile kaçmak istiyor. İşte tam o noktalarda, sesime tahammül edemeyen insanların arasında siz bambaşka bir yerde duruyorsunuz. Siz, benim en derin suskunluklarımı bile duyabilen, hiçbir şey söylemediğimde bile içimdeki o fırtınayı anlayıp dindiren yegâne insanlarsınız. İnsan bazen konuşmadan anlaşılmak ister ya, siz benim bu hayattaki o dilsiz lisanım, en güvenli limanım oldunuz.Aramıza giren mesafelerin, yolların ya da o uçsuz bucaksız şehirlerin aslında bizim bağımız karşısında ne kadar hükmsüz kaldığını her geçen gün daha iyi anlıyorum.Çünkü kardeşlik sadece yan yana durmak değil,kilometrelerce öteden bile aynı yükün altına girebilmekmiş.Siz benim sadece dert ortağım değil, bu hayatta kendi irademle seçtiğim, her düştüğümde elimi tutan asıl ailemsiniz.Bugüne kadar kahrımı çektiniz, herkesin sırt çevirdiği yerde siz bana kucak açtınız ve en önemlisi bana kendimi hiçbir zaman kimsesiz hissettirmediniz.Sizin hakkınızı hangi cümleye sığdırsam eksik kalır, hangi uzun paragrafa döksem bir yanı yarım kalır biliyorum. Ama şunu bilin ki; nerede olursak olalım, aramızdaki o görünmez bağ benim bu dünyadaki en büyük dayanağım. Sesimin duyulmadığı her yerde beni yüreğinizle duyduğunuz için, ailem olduğunuz için ve bu hayatı benim için katlanılır kıldığınız için size minnettarım. İyi ki varsınız, iyi ki benim ailemsiniz.🖇️🫂🏡
İsimova.Mimosa.