Bazen karşılıklı iki kapısı olan bir odada olduğumuz izlenimine kapılıyorum, her birimiz kendi kapımızın kolunu tutuyoruz ve birimizin göz kırpması diğerimizin hemen kapının arkasına geçmesine , birimizin tek bir söz bile söylemesi diğerimizin hemen kapıyı kapatıp gözden kaybolmasına yetiyor. Fakat kapıyı tekrar açacağı belli, çünkü bu muhtemelen terk edilmesi mümkün olmayan bir oda.
Franz Kafka
Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden?
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu.
"Dertlenmemin sebebi, zamanımı alacak olması, oysa benin zamana ihtiyacım var, bin kere fazla zamana, mümkünse tüm zamanlara ihtiyacım var, senin için, seni düşünmek için."