svcnhmtgldmrlp
@Nacves
Felsefe Grubu Öğretmeni/Atatürk Ü./2014
Psikolog/Dicle Ü./2024
318 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Çok ilginç bir kitaptı. Bir sabah kahramanımız, eşinin burnunun yamukluğuyla ilgili sözüne şaşırıp daha önce fark etmediği kişisel özellikleri üzerine düşünmeye başlar. Bu düşünceler başlangıçta dış görünüş üzerine olsa da bir süre sonra aslında herkesin bizi kendi algıladığımız şeklimizden daha farklı algıladığını fark eder. Bazen biriyiz, herkese göre farklıysak hiçbiriyiz veya binlercesiyiz. Kahramanın bilinç akışı şeklinde gördüğü herkesi yorumlaması ve defalarca bizim gördüklerimizin başkaları tarafından görülmediğini herkesin kendi algısının olduğunu tekrarlar. Bu tekrarlar bazen sıkıcı gelse de yeniden üzerine düşünülesi bir konu gibi söz açması da değişikti. Moscarda, madem kimse benim kendimi gördüğüm gibi görmüyor o zaman ben onların tanıdığını sandığı kişiden de farklı davranayım diyerek bambaşka cevaplar veriyor insanlara. Varoluş sancısını bu kadar derinden anlattığı ve yaşattığı için ve herkesin kendi bedeninin ve zihninin dışına çıkma uğraşına girmeyeceğini düşündüğümden seveni de sevmeyeni de olabilecek bir kitap. Ben sancılarını, deliliklerini ve dalga geçmelerini sevdim.
Reklam
Nadide Hayat filmine benzettim biraz. Bir kadının yaşanmamış ömrüne ah çekmektense harekete geçmesini, hayatının geri kalanını istediği gibi şekillendirmesini okuyoruz. Ve insan isterse zor da olsa, korksa da bir şekilde hayata tutunabileceğini görüyoruz. Bir hayatın nasıl başladığı elbette çok önemli ama her zaman bizim elimizde olmuyor. Bazen fark etsek bile konfor alanımızdan çıkamıyoruz. O konfor alanı elimizden alındığında ise kendimizi içinde bulduğumuz boşluk bir gelişim alanı yaratıyor. Boşlukta süzülüp gitmektense o boşluğa istediğimiz şeyleri yerleştirmek, istediğimiz gibi şekillendirmek de bize kalıyor. Türkan, bu boşluğu harika değerlendiriyor. Çıktığı yolculuk onu geliştiriyor, değiştiriyor ve istediği hayata nihayet kavuşuyor. Sıcacık bir hikayeydi. Tavsiye.
Türkiye’deki felsefecilerin çoğunun görüşleri ya tutucu geliyor ya da yabancı felsefecilerden bile karmaşık. Ama Yıldız hocamızın anlatımı, yerinde tespitleri, yorumları çok zihin açıcıydı. Keşke kendisinden ders alabilseydim. Ama en azından kitaplarına ulaşabilecek şanslı insanlardanım. Oburluktan bahsederken birçok konuya değiniyor ve bu alanlarda ne kadar doyumsuz olduğumuzu görüyoruz. Sadece oburluk da değil çağımızın insanlar üzerinde yarattığı birçok baskıyı da görmemiz mümkün.
Yine ağlatan bir kitap. 9 bin kız çocuğu ve daha niceleri. Vatanlarından, ailelerinden koparılıp birilerinin 3., 4. karısı olmaya gönderilmiş. Korkunç hayatlar yaşamış ve yine zaten ait olmadıkları topraklardan savaştan dolayı sürgüne gönderilmiş kadınlar… Acılarını yüreğimde hissettim de dayanamadım. Bu acılara dayanmak çok zor, aralarında hala yaşayanlar var. Çok üzgünüm keşke sadece kurgu olsaydı. :( Kitabın dili o kadar güzel ki masal okuyor gibiydim, yüreklere dokunması da ondandır. Emine Işınsu roman ödülünü haketmiş zaten.
Keşke ben yazsaydım dediğim bir kitap oldu. Toplumu o kadar güzel anlatmış, yerinde tespitler yapmış ki adını koyamadığımız bir çok durumu kelimelere dökmüş yazar. Palyatif toplum olarak artık sadece sistemin içinde itekleniyoruz. Herhangi bir hayatımız, fikrimiz yokmuşçasına hızlıca her şeyi tüketip sistemin bize yenisini sunmasını bekliyoruz. En önemlisi de acıdan kaçınmak için uyuşuyoruz ve palyatif bir halde kılımızı kıpırdatmadan sonumuzu bekliyoruz.
Reklam