Nadide
@Nadidec
20 okur puanı
Mart 2025 tarihinde katıldı
Cumhuriyetin ilk yıllarında geçen, çokça kadınların gündelik hayatları ekseninde dönen, ancak arka fonda yeni Türkiye’nin iş ve sosyal hayatına dair dönüşümleri küçük küçük işleyen, çalışmayan kadınların -ancak- evlenerek kendini emniyette hissetme ihtiyacını, azınlığı oluşturan çalışan kadınların bu yeni düzende kendilerini bir yere oturtma arayışını, erkeklerin geliri olan kadınlarla izdivacı tercih etmeleri şeklinde değişen evlilik dengelerini bence çok başarılı bir şekilde yansıtan, yalın ve akıcı bir kitap vassaf bey. Perihanın koca bulma takıntısı yer yer okuyucuyu sıksa da bence kitabı elden bırakmaya sebep olmuyor . Vassaf bey ilginç bir karakter olarak hafızada iz bırakıyor ve kitabın bir sonunun olmayışı okuyucunun inandığı Vassaf beyin sonunu kendi kafasında şekillendirmesine alan açıyor. Yaşadığımız ülkenin sosyal hayatına dair nostaljik bir kitap okuma ihtiyacı duyanların beğeneceğini düşündüğüm bir kitap oldu.
Alışılmışın dışında yazım tekniği ile yazar bu kitabında iki farklı insanın yazıya dökülmüş içsel hesaplaşmalarını onlara ait iki günlüğü eşzamanlı okutarak aktarıyor okuyucuya, sıkmadan dikkati dağıtmadan heyecanı hep canlı tutarak başarıyor üstelik bu işi. Kitabı bir solukta okuyuveriyorsunuz ve bittiğinde karakterlerin karşılaşmalarının da arkadaşlıklarının da tuttukları günlüklerin de aslında kendi kendileri ile bir hesaplaşma olduğunu farkediyorsunuz. Bir defterin kapanması için muhakkak yüzleşmenin sindirmenin ve uzaktan olgunlukla bakabilmenin gerekliliğinin altını çiziyor. Yazarın Aziz bey hadisesinden sonra okuduğum ikinci kitabı olarak ilkinden daha etkileyici olduğunu ve zihinde iz bırakan kitaplar arasında yerini aldığını söyleyebilirim.
Başkalarının hayatında yarattığı/ ya da yaratmadığı etkiden muzdarip, varoluşunu sorgulayıp yolunda gitmeyen şeyler için daima kendini suçlayan, aslında hayattaki etkisini ve yerini fazlaca umursayan jean blomart’ın hikayesi. Yazarın okuduğum ilk kitabı olmakla birlikte üslubu oldukça tanıdık, karakter sayısı nispeten fazla ancak takibi zor değil, keza yazar her karaktere derinlemesine değinmiyor. Jean bu hayat için fazla düşünceli olanlardan, gelgitleri okuyucuyu bıktırsa da çevresindeki diğer insanlar gibi yazgısını kabul edip normalize etmemesi, ayrımcılığa tepkisini korkmadan ortaya koyabilmesi, inandığı doğrulara göre yaşayabilmek adına konfor alanından çıkabilmesi karaktere saygı duymanızı sağlıyor. Kitapta Karakter gelişimlerinde yer yer kopukluk hissedilse de bu durum genel seyri bozmuyor. Paris’i önce olduğu gibi, sonra işgal yıllarında okumak, şehirdeki hayat değişirken insanların da nasıl değiştiğini irdelemek okuma zevkini arttırıyor. Akıcı ama durup durup düşündürücü bir kitap, yazarın diğer eserlerine göz atmak için de heveslendirici bir başlangıç kitabı..
Kitabın kapağını açtığınızda zaman makinesine binmiş gibi kendinizi Bizans döneminde bir adada buluveriyorsunuz. Andronikos ile adayı arşınlarken kaçmak, inanç, kendine saygı gibi kavramları sorguluyor, İoakim ile yaşanan hayatın bir anlamı varsa onun ne olduğunuzu arıyorsunuz. Bilinç akışı tekniğinden ‘Deniz Feneri’ ile tamamen soğumuş bir okur olarak yorumum; okurlara bu tekniği sevdirecek, akıp giden zihnin büyüsüne kapılmanın tadına varılacak bir kitap. Kahramanlık nedir? Kaçan mı kahramandır kalan mı? İşkenceye maruz kalanın mı yoksa işkenceye şahit olmak zorunda olanın mı durumu daha zor. Bütün bir ömrü ne için yaşarız? Ömrümüz bir bayram hazırlığı ile geçer de ya o bayram hiç gelmezse günün sonunda ne düşünür ne hissederiz…Tüm bunlara kafa yormaya alan açan çok çok iyi bir postmodern yapıt.
