Justina

İnsan yaradılış itibariyle sosyal bir varlık gibi görünse de, insanın özünü ortaya çıkaran şey bir başınalıktır. Yalnızlıktır. “Sevginizi dostlarınızdan esirgemeyin... Dostun acı çektiği yerde sonuna kadar mücadele edin...”
Sayfa 19
Reklam
Mükemmellik ortaya çıktığı an suiistimal edilmeye başlanır. Herkes mükemmel olana göz koyar ve böylece onu sıradanlaştırır. Bir kere nadir olma özelliğini kaybeden şey aşağılanmaya mahkum olur. Üzücü olansa o şeyin mahvolmasına izin verenin yine kendi mükemmel doğası olmasıdır. Evrensel takdir evrensel kızgınlığa dönüşür.
Sayfa 95
Hiçbirimiz kusursuz değiliz. Mükemmelliği yakalamak imkansız. Ancak insan olma yolunda mertebelerden geçip ilerlemeye çalışıyoruz. Gecenin kör vakti elinde fenerle “İnsan arıyorum” diyen Diyojen misali bizler de insanlığımızı arıyoruz.
Sayfa 75
Varlığınız kimseyi yormasın, iletişiminiz idareli olsun. Kendiniz için sürekli bir şeyler istemeyin ve çağrılmadığınız yere gitmeyin.
Sayfa 72
Nedense bazı insanlar kusur peşinde koşmayı sever. Aslında dertleri başkalarının kusurlarının altına kendilerininkini gizlemektir. Kusurları başka kusurlarla yıkamaktır, istekleri ya da en azından kusurlar konusunda yalnız olmadıklarını hissetmektir ama açıkça bellidir ki bu bir gariban tesellisidir.
Sayfa 56
Reklam