Tülay Kevser
@NamelessFear
İlk kez insanlığın iyilik ve kötülükle ilgili arzularını hissediyorum fakat benim nerede olduğumu siz bilemeyeceksiniz, beni asla tanımayacaksınız: benim sırrımın ne olduğunu siz nereden bileceksiniz?
Reklam
Anlamak için,kendimi yok ettim. Anlamak,sevmeyi unutmaktır. Leonardo da Vinci,insan bir şeye ancak anladıktan sonra nefret ya da sevgi duyabilir,demiş. Bundan daha yanlış,aynı zamanda da daha manalı bir söz bilmiyorum.
Çok severek başlasam da bir türlü sonunu getiremediğim bir kitaptır.Aynı cümleler tekrarlayıp duruyor sanki.Bu tarz kitaplardan ben mi fazla bir şey umut ediyorum bilmiyorum.Yani öyle bir kitap olsun ki, bitirdiğim zaman gerçekten kendimde bir değişim görebileyim. Maalesef bu kitapta da istediğimi bulmuş değilim.
Zaten,kendimde ne bulabilirim? Ne anlatabilirim? Duygularımın korkunç derecede yoğun olduğunu,duygularımın sapına kadar bilincinde olduğumu... Kendimi mahvetmek için kullandığım keskin zekamı ve beni oyalamaya doymayan düş gücümü...Ölü irademi onu capcanlı yavrusu gibi kollarında sallayan düşünce gücümü...
Reklam