Kendimi bildim bileli hep geceleri sevmişimdir. Ortalık sakinleştiğinde, herkes kendi dünyasına çekildiğinde benim için asıl zaman hep başlardı. Yalnız kalmak hiç garip gelmezdi; aksine fazla rahatlatıcıydı. O sessizlikte düşüncelerim daha serbest dolaşır, gündüz üstünü örttüğüm şeyler yavaş yavaş ortaya çıkardı. Kimi zaman geçmişi kurcalardım, kimi zaman geleceği bazen de sadece olup biteni anlamaya çalışırdım. Kimseye bir şey anlatmak zorunda olmadan, kimseyi ikna etmeye gerek kalmadan kendimle konuşurdum. Yalnızlık benim için eksiklik değil, nefes alabildiğim bir alandı. Sanırım bu yüzden insanları izlemeyi, söylenmeyeni fark etmeyi erken öğrendim. Kalabalıklar beni yormaz ama asıl toparlandığım yer hep sessizlik oldu. Gece, acele etmemeyi ve düşünmenin kaçılacak bir şey değil, insanın kendine verdiği en dürüst zaman olduğunu öğretti. Zamanla şunu fark ettim. İnsan kendine gerçekten en çok kimse yokken yaklaşabiliyor.
Reklam
Aşırı solcudur 'aşk '. Bu yüzden insanların sol yanını hedef alır ve aşk bu kadar solcuyken içinden sağ çıkmak imkansızdır.