Apê Qado’nun öyküsüyle şunu da öğrendim; tüm zamanlar boyunca insanın insani serüveni hep evrensel olmuştur. Duyguları, yaşadıkları, tepkileri, düşleri, arzuları, fantezileri, tüm yerel renklere, tadlara, özelliklere rağmen, sınırlar üstüdür. İnsan, insani duygu ve serüven hepimizi ilgilendirmektedir, hepimiz onun çok küçük, çok önemsiz bir öğesiyiz. Bu nedenle anlatı da evrenseldir. Anlatı, anlatının dünyası ve kelamı zamanları, sınırları, engelleri, gizemli bir biçimde aşarak dünyanın her yerine ulaşır. Zaman değişir, dönemler, çağlar, kuşaklar değişir. Ama hepimizden bir parça olan insan, ses, kelam, anlatı hep kalır.