" Aylardan sonra bir Mayıs akşamı,
Köşemden farklı biri olarak kalktım.
Yaktım mum ışığımı,
Ateşe verdim,
Îçimde seni susturmak isteyen insan küllerini."
"Bağımlı olduğumuz bu kutuların bizleri geriye götürdüğünü: yarım saatlik zevklerimiz için sevdiklerimize yalanlar söylediğimizi, bize olan güvenlerini yerle bir ettiğimizi fark ettim."
Bildiğim bir şey varsa, o da benim gibi yalnız olduğundur. Etrafını gittikçe saran apartmanlardan ve kaldırımlardan korkuyorsun. Köklerin betona değince irkiliyorsun. En çokta dünyayı amansız çöp yığınına dönüştüren insanların lağım kokan düşüncelerinin bir gün gövdeni kesmelerinden korkuyorsun.