Nazan DALDAL
@NazanDALDAL
Hayatı, en yakımızda olanların davranışlarını eleştirerek sorgulamaya başlarız. Ben annem gibi olmıycam ben babam gibi yapmıycamlar dizilir ardı ardına.Ama malesef insan anne ve babasında neyi begenmiyorsa bizzat başına geliyor.Bu durum yaşayarak öğrenmeden mi kaynaklanıyor.baska bir yol bilmemezlikten mi tartışılır.Bu sancılı süreçte en yakınındakilerden çıkıyor acısı.Çocukluk travmaları adıyla şu dönemde sıkça karşımızda. İnsan kendini sorgulamaya devam ettiği müddetçe hiç beklenmedik bir anda aydınlanma yaşayabiliyor.Ya da beğenmediği davranışları yaptığının farkına bile varmadan hayat koşuşturmacasında savrulup duruyor. Kitap ta Cemil Beyin geçmişiyle ilgili hesaplaşmaları tanıklık ediyoruz...
Reklam
L.O.V.E.I. S. isimleri farkeder mi? Kendileri küçük ama dertleri dünyalar kadar ağır olan çocuklar. Ne ilkler ne de son. Malesef filler tepişirken ezilen çiçekler onlar. Çok üzücü .Çıkar çatısmaları arasında olan en çok da bu küçük yüreklere oluyor.Bıraksak da dünyaya yi çocuklar yönetse çok daha yaşanılası bir yer olur....
Gidecek hiçbir yerinin olmaması...Sürekli yanlış bir şey yapma korkusu...Haksızlığa uğramasına rağmen suçluluk duyması...Küçücük yüreğiyle tüm bunlarla baş edebilmesi.Yınede hiçbir sıkıntıdan şikâyet etmeden hayat dolu yaşamaya çalışması...İşte yıkılan yuvalarda ki çocukların özeti.Lakin herkes Fadiş gibi toprakta baş vermiş olan bir kaç filizle mutlu olacak bir yüreğe sahip olamıyor .
