Nazan Kılıç
@Nazanklc
38 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
"Günahlarından kaçamazsın, emin ol bulur seni.."
Adalet sahiden adil midir?
Agata yine ustaca bir eserle okur'un karşısına çıkmış. Yasalar, mahkemeler, suçlar, suçlu ve masumlar.. Bir de suçlu oldukları halde adalet eliyle temize çıkanlar ya da hiç adaletin karşısına çıkmayanlar.
İşte burada sormalı ve sorgulamalı.. Adalet sadece yasalar mıdır?
Suç ve Ceza'da Raskolnikov, vicdanı ile bir adalet mücadelesi vermişti. Burada ise suçlu oldukları halde vicdanlarını temize çıkarmış on kişiye yeniden vicdanlarının adaletiyle yargılanmaları için bir oyun oynanıyor.
Ve yazar bu yargılama ve ceza işini sadece onların vicdanına bırakmıyor. Zira biliyor ki bırakırsa asla ceza almayacaklar.
Agata merak, gizem ve şaşırtıcı bir sonla bizi vicdana çağırmış. Ama tehlikeli bir noktadan.
Belki de Agata, bizim vicdanımızı harekete geçirirken aslında bizi deniyor da olabilir.
Suçlular cezalarını çekmeli, hepimiz böyle deriz, bunu isteriz hatta bunun için savaşabiliriz de!
Asıl soru, bunun nasıl olacağında saklı!
Şimdi kafamda iki soru var:
Adalet nedir, ne değildir? Peki adaletin işlemediği bir yerde suç işlemek ne kadar adildir?
Bunu vicdanınıza bırakıyorum.
Zweig ve biyografileriDuygu ve Düşünce
Zweig, EmileVerhaeren biyografisini üç bölüm, bir de giriş olarak kaleme alır. Giriş niteliğindeki bölümde Verhaeren’in şiirlerinden örneklerle yaşamına değinilir.
Birinci bölüme ‘Kararlar’ adını
Amok Koşucusu ve Stefan Zweig/ Spoiler..içerirDuygu ve Düşünce
ZWEİG VE AMOK KOŞUCUSU
“Eğer insan bir başkasını zor durumda görürse elbette ona yardım etme mecburiyeti ortaya çıkardı.”(s.10)
Eserin belki de en önemli noktası bu cümleydi. Birine yardım etme
Yıllar ağrıyı besliyor..Düşünce
*Yıllar ağrıyı besliyor..
Öyle midir?
Ait olduğu yerden terk edilen, sonra ait olduğunu düşündüğü yeri terk eden, kendine bir yer bulmuşken o yerden yine terk edilen adı olmayan bir anlatıcı..
Bir yere, bir kişiye, bir eşyaya tutunmak için direnen, direndikçe sessizleşen, her susuşta kendine biraz daha yabancılaşan..
Yabani denecek bir hayattan küçük yaşta ayrılıp "medeniyet" denilen yere giden biri, hoşgörülü bir gülümseme ile oraya ait olmayışını nezaket ve kibarlıkla hatırlatan insanların arasında nasıl yaşar?
Omurgasız bencil diye tanımlıyor anlatıcı kendini, omurgasız bir bencil mi, yoksa ona sunulan altın tepsinin ağırlığının altında ezilen/eziklenen mi?
Yıllarca bir kendini arayışın içinde yalanlarla kendini oyalamak gerçeği ne kadar değiştirir?
O ne doğduğu eve ne yaşadığı yere.. Hiçbir yere ait olamadı. Koca dünya ona bir yer vermedi. Kendi de alamadı, alamazdı zaten, o kadar iyiydiki bu yaşlı dünya ona sunacak yerin asla sahibi olamayacağını hep hatırlattı.
Savaş, açlık, adaletsizlik.. Diğer yanda medeniyet..
Ve arada kaybolan, adı bile anılmayan kişi/ kişi olabilmiş, kişi olarak kabul görmüş mü o da bir soru.
"Gelişimimi tamamlayamadım" der anlatıcı. Fiziksel olarak değil ruhsal olarak hiç tamamlayamayacaktı. Onu terk edip kaçan babasının kaderine mahkumdu. Daha başlamadan sonu bilinen bir hikâyenin kahramanı! 42 yaşında kalbi "haşat" biri.
"Bir ciyaklama, yasak bir küfür, katılaşmış bir iltihap damlası, körelmiş bir adalenin istemsiz tekmesi" O buydu işte.
Bir kimlik arayışında kaybolan biri daha..
Son zamanlarda okuyup beni savuran bir eser daha.