Nazar elik
@Nazar1212
Zihnim bu şehirden, bu devirden çok uzakta
"Muazzam bir ihtimalsin,
Gökyüzüne dokunmak gibi,
Tüm maviliklerin sahibi olmak gibi,
Hani nasıl desem;
'Mutlu olmak' gibi."
Cahit Zarifoğlu
Cahit Zarifoğlu
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...
Ve zehir - zıkkım cıgaram.
Gene bir cehennem var yastığımda,
Gel artık...
Ahmed Arif
Ahmed ArifVaktiyle Orta Avrupa’nın serin ormanlarında yaşayan genç ve cesur bir şövalye vardı. Adı Leon idi. Leon’un yüreği hem savaş meydanlarında korkusuzdu, hem de sevdiği kadına karşı tarifsiz bir aşkla doluydu. Sevgilisi Elena, zarif, narin ve mavi gözlüydü. Onun gözleri, ormanın içinde açan küçük mavi çiçekleri andırırdı. Leon her zaman, "Bu dünyada seni en çok hatırlatan şey o mavi çiçekler," derdi.
Bir gün birlikte nehir kenarında yürürlerken, Elena suya yakın bir kayanın dibinde açmış minik mavi çiçekleri gördü. Eğildi, ama çiçekler suya çok yakındı. O anda Leon, onun elini tutup, “Dur, ben alırım,” dedi ve kayanın kenarına yaklaştı. Birkaç çiçeği kopardığı sırada ayağı kaydı ve nehrin güçlü akıntısına kapıldı. Elena arkasından haykırdı, ama Leon suya batarken elindeki mavi çiçekleri ona doğru fırlattı ve son nefesinde, “Beni unutma!” diye seslendi.
Elena, Leon’un ardından yıllarca yas tuttu. O çiçekleri hep sakladı. Halk onun hikâyesini duyduğunda, o mavi çiçeklere artık "unutmabeni" demeye başladı.
Bu yüzden bu çiçek, sadece doğanın zarif bir parçası değil,aynı zamanda sevgi,sadakat,ve anıların sembolüdür.
"Yıkılan duvarlar gördüm,
Coğrafyanın değiştiğini,hiçkimse değiştirmedi güçlünün haksızlığını...
Yaşadık ve öğrendik, herşey birbirinin içinde, taşırım hâla ayrıntıları içimde."
Bülent ortaçgil