Gerçek aşk acısı, varlığımızın en temel noktasına yerleşir, bizi en zayıf noktamızdan sımsıkı yakalar ve diğer bütün acılara derinden bağlanarak bütün gövdemize ve hayatımıza hiç durdurulamayacak bir şekilde yayılır.
Ben Sensiz, bir parçanın yarımıyım, bir bak bana! Eğer Sen bir bakış atarsan bana, o parçanın bütünü olurum ben! Kanayan kalbime bir nazar et! Bütün bunların ortasından çek al beni! Eğer sen bana lûtfedip de bir kere "zavallım!"(değersiz kulum!) desen, artık kimseler benim topuğuma bile erişemez!
Tasavvufa göre insan ruhu, cennet hayatından, o erişilmez aklın, hayalin ve havsalanın alamayacağı bir güzellik sonsuz bir mutluluk, bitimsiz neşe, sevinç ve kesintisiz bir huzur âleminden bu dünyaya sürgün edilmiştir.