Ayşe Kulin tüm romanlarını okuduğum ender yazarlardan bir tanesi. Ne yazarsa yazsın, ne anlatırsa anlatsın; insan ister istemez anlattıklarının büyüsüne kaptırıyor kendini.
Bu kitap aslında kendi hayatından parçalar aktardığı; Veda, Umut, Hayat, Hüzün ve Hayal’in devam kitabı. Kendi hayatından anılarını paylaşsa da, insan da merak uyandırıyor. Zevkle okumasına neden oluyor. Kullandığı dilden mi, anlatımındaki içtenlikten mi bilmem, hiç bir kitabını okurken sıkılmadım ben. Tıpkı bu kitabı okurken olduğu gibi.
Okuduğum diğer tüm kitapları bir yana bu kitabının ayrı bir yeri oldu bende. Açıkçası kitabı okuyana kadar böyle bir hoşlukla karşılaşacağımı bende bilmiyordum. Yazar kitabının ikinci yarısında; tanıştığı, hayatında güzel izler bırakan kişilerden bahsederken; geçtiğimiz yıllarda kaybettiğimiz, sevgili dayıma da yer vermiş. Sayfalarca onun iyi kalbinden, çalışkanlığından ve bunun gibi bir çok güzel ve iyi yönünden bahsetmiş. Kitabı okurken aldığım haz bir yana, o sayfaları okurken hissettiğim gurur ve hüzün benim için çok önemli.
Bir çok kitabı okurken hoş rastlantılara tanık oldum ama bu hepsinden daha değerli oldu benim için.
Benim için önemi bir yana okunulası bir kitap. Okuyun bence.