Doğrudan da xarabalıq mənim sarı daşım kimi daşlarla dolu idi.Milyonlarla yalançı ay daşı.
İndi də o daş mənim otağımdadır.Hər səhər yuxudan ayılanda onu görürəm.Möcüzələrin olmadağını unutmamaq üçün.Məncə o atamın mənə ən böyük hədiyyəsi idi.O mənə ‘’yalan’’ bağışlamışdı.Məni böyüdəcək bir yalan.
Belki arkadaşlar da gelir,çelenkler getirirler ama ne anlamı var ki bir tabutun üstündeki çiçeklerin?Beni teselli etmeye çalışacaklar,bana birtakım sözler söyleyecekler,sözler,sözler; bana ne yardımı olacak ki sözlerin?Biliyorum ki sonra yine bir başıma kalacağım.Ve insanlar arasında yalnız olmaktan daha korkunç bir şey yok.