Nuri Bülent Aytemiz
@Nba23
Oradergi - Editör - Mizanpaj - Yazan Adam
Akbank - Kredi Uzmanı
K.T.Ü - İktisat - B.Ü - Sosyoloji - İ.Ü - Egzersiz ve Spor Bilimleri
Çim Adam - 
Bu Sabah, Dün, Bu Akşam - 
Lena - 
Nuri Bülent Aytemiz
Çim Adam - Bu Sabah, Dün, Bu Akşam - Lena - Nuri Bülent Aytemiz462 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Şimdi size bir baba kız hikayesi anlatacağım. Ama bu sıradan bir baba kız hikayesi değil.Çünkü ne babamız Yaman sıradan bir adam ne de kızımız Lena. Önce biraz Yaman‘ı tanıyalım mı? Yaman yakışıklı, istediği gibi yaşayabilecek maddi imkanlara sahip, kusursuz bir sükunetle ve sakince hayatın ona sunduklarını kabul etmiş, nazik, kibar, çekici, etkileyici, huzur veren bir auraya sahip şahane bir adam üstelik bekar. Yaman’ı anlatışımdan anlamış olmalısınız. Kitap boyunca azıcık gönlümü kaptırmış olabilirim kendisine. Bekar kısmına özellikle dikkat çektim ama kendim için değil. Hani baba ya Yaman, e bekar bir adam nasıl baba olur? Boşanmıştır diyeceksiniz ama hayır. Yaman hiç evlenmemiş. Ama baba olmayı her şeyden çok istediği için ülkede bir ilki gerçekleştiriyor ve yalnız bir erkek olmasına rağmen bir çocuğu evlat edinmeyi başarıyor. Çok da kolay olmuyor elbette bu onları kendiniz okuyunca Yaman’ın bu çocuğu ne kadar çok istediğini zaten anlayacaksınız. Gelelim Lena‘ya. Yaman ile tanıştığında dört yaşındaydı bu güzel kız çocuğu. İlk gördüğü anda yüzüne oturttuğu gülümsemesi ile tuttu babasının elini ve sonra Yaman‘la beraber büyüdüler gözümüzün önünde. Yaman’ı baba yapmıştı Lena ve kendi de her geçen gün gelişen mutlu bir çocuk büyütmüştü içinde. Şimdi buraya kadar her şey kulağa şahane geliyor da bu baba kız hikayesini daha da sıra dışı hale getiren bir unsur var bu kitapta.Ne mi? Elbette ki bu kitabı yazan Nuri Bülent Aytemiz. Bülent’in üçüncü kitabı Lena ve ilk iki oto biyografik romanın üzerine kalemine hayranlığımı katlayan nefis bir kitap yazmış yine.Yaman ve Lena ikisi de kendi ağzından anlatıyor olan biteni. Yaman 33. bölümden geriye doğru sayarak iniyor merdivenleri Lena ise birden başlayıp 33’e tırmanıyor adım adım. Hem bugünü hem dünü beraber adeta bir kedi
Reklam
Evet, kabul ediyorum, bazen ruhunu kaybeden bir adama dönüştü. Tekrar ruhunu bulmak zor değildi. Sadece yanlış yerlerde aradı durdu. Bendeydi. Bana bakması yeterliydi. Bana bırakması kendini, doğru olacaktı. Oysa o başka yerlerde, başka zamanlarda aradı ahmakça.
Umalım ki önümüzde yalnızca mutluluk pusu kursun..
Yaşam tüm garipliği ile devam ediyordu. Kimileri hayatlarını birleştirmek için yırtınıyordu kimileri de birleşen hayatlarını söküp ayırmak için. Tozpembe değil hayat. Orasını anlıyoruz. Yaşam pembeleşinceye kadar kavuruyor bizi. O pembeleşme ölünceye kadar karıştırılan hayatımızın rengidir, böyledir.
Hayatın hep iyi süprizlerle dolu olduğunu zanneden budala insanlar, sonsuza kadar sürecek sevgiye inanan ahmaklar, olgunlaştığına inanan kıytırık erkekler, yaşanmayacağından emin olan zavallı kadınlar… Hepsi, herkes unutuyor ki hayat bir kasırga ve bu kasırgaya dayanabilecek kimse yoktur. İnsan ki bir kez dile gelmeyegörsün. Konuştukça, düşündüklerini söylemeye başladıkça en büyük yarayı bırakıyor karşısındakine. Yıllar geçse de
kapanmayacak yaraları dilimizle açıyoruz.
Reklam