Fakat biliyorum ki kısa bir süre sonra, duvarlar örüp içeri almadığım, fakat buna rağmen eve gireceği bir yeri keşfedecek olan o kaçınılmaz istek beni tekrar bulacaktı.
...ben en son gördüğümde babamı, kirliydi sakalları,
aramızda dört adam boyu
bir pencere ve bir kapı
en son gördüğümde babamı, kıştı, aralık ayı,
benim üzerimde bir kazak
soğuktu içim
soğuktu dışarısı...
....‘Hayır bu imkânsız,’ dedi. Ben de ona, ‘Kalbini kusman da imkânsız, korkma,’ dedim. Bana bakıp güldü ve ‘Sen de yok olma,’ dedi. Hayatımda benim için kurulmuş en güzel cümlelerden ve anlardan biriydi dostum. Sanırım benim güzel şeyler duymaya ihtiyacım var. Güzel şeyler söylemeye değil.