Sanırım ilk defa ölmeyi o zaman istedim. Ne olurdu hayattan kopsam? Üzülür müydü annem, babam? Kızar mıydı kardeşim bana, onu sokakta, henüz beş yaşındayken, yalnız bıraktığım için?
Ona bir kitabı kapatır gibi bakıyordum. Yarıda bıraktığım değil, bitirdiğim bir kitabı kitaplığa kaldırmadan önce baktığım gibi bakıyordum. Peyderpey kopuyordum ona ait ne varsa içimde.
“İnsanlar ölür. Dönemezsiniz, getiremezsiniz geri. Ama kitaplar ölmez ve onları istediğinizde tekrar hayatınıza sokabilirsiniz. Şarkılar gibi. Bu yüzden yazarız, bu yüzden okuruz, dinleriz.”