Onca yıldır hayatımın en önemli besini olmuş şefkat,son zamanlarda benden öyle külliyen esirgenmişti ki,en ufak bir sevecenlik kırıntısına benzer bir şeyi sevinçle kucaklıyordum.
Adam yerine konmamak insanın gücüne gider değil mi? Benim hiç gitmiyor. Bir toplumun kendi kendini adam yerine koymamakta inatlaştığı dönemlerde kimleri adam yerine koymaya kalktığını biliyorum çünkü.
Watzlawick ve arkadaşları,umursamamanın ilişki içinde en sağlıksız psikolojik durumu yarattığını öne sürerler. “Bir insana dünyanın en dayanılmaz işkencesini yapmak isterseniz,onu ‘umursamama’nın baskın olduğu sosyal bir ortama koyun,” önerisinde bulunurlar. Onlara göre, “ En acı ve ızdırap verici bedensel işkence bile umursamamaya yeğlenir;çünkü bedensel işkenceyi yapan,işkence yaptığı ‘kişinin varlığını’ kabul etmiş olmaktadır.”