kimseler duymuyor
bir tufan kopuyor içimde
avazım çıktığı kadar susuyorum
gecenin fecrinde
tırnaklarım etimde
kan kuyusu gözlerim
nice vakittir tavanda
paslı bir demirden yapılmış
ters soru işaretinde
ip boynumda değil
çengel ciğerlerimde
saçlarınla teyellenen gece
katran bir yalnızlık olup
patlıyor alnımın orta yerinde
akrepler dolaşıyor tenimde
deli bir kısraksın
dört nala koşuyorsun
benden azade
yorgun kalbimde
senden uzakta
bu şehirde
çöl benim içimde
...
Necat Uslu
yoruldum sizden
iflah olmayan benden
dilsizler okusun selâmı
tabutumu kırlangıçlar taşısın
körler gömsün
toprağıma fesleğen eksin annem
öte dünyada değil
bu çağ cehennem
...
Ne Necat Uslu