Necla

Namusu cinsel organlara indirgeyen adamların mutsuz kadınları, bedenlerini soğuk yataklara çarpa çarpa tiksintiyi ve şiddeti doğuruyor. Şarkılar durmadan ayrılık ve ölümü söylüyor. Sesine dağları almış çocuklar, incecik boyunlarında binlerce yılın örseli yükü, gözlerinin ve parmaklarının buğulu pınarıyla yangın yerlerine, taş duvarlara su taşıyor.
Reklam
“Sonra o birdenbire aynı incelik ve içtenlikle bir başka resimde gülümsedi…”
Garip değil mi, yaşadığı acıları bile özlüyor insan:(…) camlarını kırsa da birinin sana taş atmasını…
(…)Sonra esirgediklerine bir özür, bir bağış gibi dünya seni kattı ömrüme.
“Sadece küçücük bir gül benim özlediğim.” Ritsos
Reklam