Hep böyle kendine acı veren kısacık hayaller kuruyor. Normal bir adam olmadığı buradan belli oluyor. Normal insan haz veren hayaller kurar. O içine dolan kederi kendine çağırıyor.
Babamın oğlu o olmalıydı diye düşünüyor, ben, oğlum gibi bir oğul olsaydım babam mutlu ölürdü. Oğlum babamın istediği gibi bir oğul olduğu için ben mutsuz öleceğim.
(…) ayrıca hayatın, günlerin, ailenin, ilişkilerin, şehrin, duyguların, hayatı yapan ne varsa hepsinin kıymetini bilmesini isterdi. Kendisinin kıymetini bildiği bu şeylere, biri kapanmış gözleriyle uzaktan bakarak on beş yıl geçirdi.