Reklam
Helbest bêriya mirov kêmnake,
Min hestek dimeyand ku jê re bibêjim evîn mîna şemamoka dardekirî xemgîn
Kolanên enqere tijî dibûn bi Ezirgana te û kefa destê min bi ramûsanên te
Elewiyên şeve bûn em, qulingên demê bûn; me ti fikarek tinebû ji rojê
Te stran digotin bi kirmanckiya xwe ya fireh, Çerx û sema digeriya li dor porê te
Selim Temo (Keştiya Bayê)
Duymuyordum artık Sinan'ı, çünkü ben duymuştum. Aşkın tekinsiz uğultusunu, karnımda aniden gelişen ılık sızı eşliğinde, duymuştum. Yasemin'in merakla Sinan'a dikilmiş parlak ela gözlerine baktım. Bir ağlamaktır geldi, fırlayıp çıktım mahzenden.
Ben Yasemin'e bakıyordum. Boynuna... Üst kattan mahzene sızan gün ışığının aydınlattığı boynuna... Boynunun bittiği yerde teşekkül eden küçük yuvarlak çukura... Sesi yakalamaya çalışırken belli belirsiz kıpırdayan kulaklarına...