Son avuntu aracı olarak kendini beğenme. – Kişi bir talihsizliği, entelektüel eksikliğini, hastalığını, bunda önceden belirlenmiş yazgısının, sınanışının ya da daha önceden işlediği bir suça verilmiş gizemli bir cezanın görülebileceği bir biçimde yorumluyorsa, böylelikle kendi varlığını ilginç kılar ve düşüncesinde kendini öteki insanların üzerine çıkarır. Gururlu günahkâr, tüm dinsel tarikatlarda bilinen bir figürdür.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Günün ilk düşüncesi. – Her güne iyi başlamanın en iyi yolu: uyandığında, bugün hiç olmazsa bir insanı sevindiremez miyim, diye düşünmektir. Bunu yapmak dinsel dua alışkanlığının bir ikamesi olarak kabul edilebilseydi, insanlar bu değişiklikten yarar görürlerdi.
Yaşamın akrebi. – Yaşam, yüksek anlamlılık yüklü ender tek anlardan ve bu anların olsa olsa gölge görüntülerinin çevremizde gezindiği, sayısız aralardan oluşur. Sevgi, bahar, güzel ezgilerin her biri, dağlar, ay, deniz – her şey ancak tek bir kez tam yürekten dile gelir: bir biçimde tam olarak dile gelebilirse. Çünkü birçok insan bu anları hiç yaşamaz: onlar gerçek yaşam senfonisinin araları ve duruşlarıdır.
Kendileri amaç olan makineler...
İnsanlık her bir bireyi, büyük makinelerini ısıtmak için acımasızca kullanıyor: peki ama bireylerin tümü (yani insanlık) sadece onları işletmeye yarıyorsa, makineler neye yarıyor? Kendileri amaç olan makineler, – bu mudur umana comedia?
Tutkunun püf noktası. – Öfkeye ya da ateşli bir aşk duygusuna kapılmak üzere olan kişi, ruhun bir kap gibi dolu olduğu bir noktaya ulaşır: ama bir damlanın daha eklenmesi gerekir: tutkuya yönelik iyi niyet (genellikle kötü de denilir). Sadece bu noktacık gereklidir, sonra kap taşar.