Son kitabı beğenemedim. Sebebi ise önceki kitapta Zeze asıl ailesinin yanına dönüyordu ama kitap birden sanki hiç gitmemiş gibi başladı. Bu konudan hiç bahsetmedi. Hızlı hızlı büyüdü. Duygusal Zeze'miz birden ne hissettiğini bile bilmeyen daldan dala atlayan ve çok zeki olmasına rağmen asla yaşının gerektirdiği gibi yaşamayan bir gence dönüştü. Anlatılmak istenen konular hızla geçilmiş gibi hissettirdi. Şeker Portakalı ve Güneşi Uyandıralım kitaplarının anlatımının ve güzelliğinin yanından bile geçemez. Sanki öylesine yazılmış gibiydi. Zeze'yi çocukluğu ve ergenliğiyle hatırlamayı yeğlerim.