“İnsanın acısına inandım. Kimse diz çökmesin, dedim. Yazdım. Sözlerim insandan acıydı. Dünyanın bütün harflerini okudum. Önce anladım. Sonra anlamadım. İnsan sonsuzdu. Zaman sonsuzdu. Ölüm sonsuzdu. Üç sonsuzluk içinde sevdim. Acı inceldi, güzelleşti. Dünyaya inandım. Sözler içimde büyüdü, büyüdü. Yalnızlık oldu. Yazdım. Önce kalabalık oldu, sonra yine yalnızlık. Ölümden önce bir iş gelmedi elimden.”
“Herkes herkesi biliyor
Herkes dünyayı biliyor
Ben anlamıyorum
Sevinçlerini bilmiyorum
Kederlerini bilmiyorum
Sınırları yok
Akşam, diyorum
Herkesi eşitler
Ben de konuşurum
Olmuyor
Acı daha ağırlaşıyor
Bir kan pıhtısı
Tam şuramda...”
“…Amor fati benim sana anlatacağım son ders olacaktı. 'Böyle oldu'yu 'ben böyle istedim'e dönüştürerek çaresizliği aşmayı öğretecektim sana. Ama sen bir adım önden gittin. Güçlendin, hatta belki de olgunlaştın…”